Biura turystyczne organizują wycieczki jeepami i innymi pojazdami na specjalne tereny w których występują dzikie zwierzęta. Przewodnik podjeżdza najbliżej jak tylko może, dzięki czemu mamy okazję znaleźć się całkiem blisko różnych drapieżników. Warto skorzystać z tej formy zwiedzania, bowiem wycieczki na własną rękę są bardzo niebezpieczne. Wielokrotnie słyszano o atakach zwierząt na ludzi.

Wybierając się na taką wycieczkę powinniśmy pamiętać o aparacie fotograficznym, bądź kamerze. Widok pięknej zebry bądź żyrafy musi zostać uchwycony na zdjęciu. To będzie stanowiło pamiątkę do końca życia. Nadmienię także, że w przypadku takich wycieczek opuszczanie samochodu jest niedozwolone. Musimy o tym pamiętać by mówiąc kolokwialnie - nie narazić sią przewodnikowi, a przede wszystkim zwierzętom. Wrażenia zostaną do końca życia, a koszt takiej wycieczki jest stosunkowo nieduży.

Regiony turystyczne w tym kraju dopiero się kształtują, choć oczywiście nie brak tam hoteli i apartamentów wysokiej klasy. Miasta turystyczne oferują wiele atrakcji takich jak sporty wodne, aqua parki i tak dalej. Niech nie mylą państwo Kenii z biednym afrykańskim krajem, bowiem kurorty turystyczne wyglądają naprawdę bogato i nowocześnie.

Kenia to niewątpliwie ciekawe miejsce do wypoczynku. Należy się jednak zastanowić czy odpowiedni. Temperatura jest tam non stop wysoka, dlatego też starsi ludzie mogą czuć się nie dobrze w takich upałach. Jednakże zawsze istnieje możliwość schłodzenia się w cudownym oceanie Indyjskim.

Pamiętaj! Dla prawdziwego turysty odległość nie ma znaczenia, dlatego też czemu miałbyś nie wypoczywać właśnie w Kenii? Wakacje w Afryce muszą robić wrażenie, dlatego serdecznie zachęcam do skorzystania z ośrodków turystycznych w Kenii.

Zanim wyjedziemy do Kenii warto się zaszczepić przeciwko malarii, żółtej febrze oraz cholerze. Będąc na miejscu warto spać pod moskitierą oraz wieczorem wkładać ubrania z długimi rękawami. Jeśli zapomnimy się zaszczepić w Polsce możemy zrobić to na miejscu, na lotnisku. Warto też pamiętać o tym, że musimy się zaopatrzyć w 3-bolcowe wtyczki, w Kenii jest napięcie 240 V. Jeśli chcemy wynająć samochód, musimy mieć międzynarodowe prawo jazdy. Pamiętajmy, że w Kenii panuje ruch lewostronny!

Do Kenii najłatwiej wybrać się samolotem, możemy skorzystać z lotniska w Mombasie oraz Nairobi. Lotnisko w stolic należy do najnowocześniejszych portów lotniczych w Afryce i oferuje nam wszelkie udogodnienia. Z Warszawy nie ma bezpośrednich lotów do Kenii, należy skorzystać z lotów z przesiadką. Kenia posiada własne linie lotnicze, Kenya Airways, które obsługują loty zagraniczne oraz krajowe.

Dojazd drogą lądową jest trudniejszy ze względu na niestabilną sytuację w krajach Afryki północno-wschodniej. Jeśli już wybierzemy się w taką podróż to należy pamiętać, że musimy posiadać dobry samochód terenowy.

Sklepy są otwarte z reguły od 8:00 do 17:30. W Mombasie sklepy są otwierane wcześniej, ale mają przerwę w okresie sjesty (12:30-16:00). Handel na bazarach jest podobny do bazarów arabskich, krótko mówiąc, wręcz należy się na nich targować. Banki otwarte są od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00-15:00, niektóre są też czynne w pierwszą i ostatnią sobotę miesiąca w godzinach 9:00-11:00. Banki na lotnisku w Nairobi są czynne przez całą dobę.

Kenia jest jednym z najbezpieczniejszych państw w Afryce, mimo to należy uważać. Należy unikać ciemnych uliczek oraz podejrzanych barów. Nie warto również obnosić się z wydawaniem dużych sum pieniędzy. Najpowszechniejsze przestępstwa to kradzieże samochodów i włamania do mieszkań, turystom głównie zagrażają kieszonkowcy.

Bardzo powszechne jest wymuszanie pieniędzy oraz dokumentów poprzez udawanie żebraka i proszenie o datek. Następnie podchodzi grupa „policjantów”, którzy oskarżają o nielegalne wspieranie i żądają dużego odszkodowania. Należy wtedy jak najszybciej wezwać policję.

Ambasada Rzeczpospolitej Polski mieści się przy Kabernet Road w Nairobi. Jest także polski konsulat w Mombasie.

W parku możemy spotkać niebywałą liczbę różnorodnych ptaków. Głównie w rejonie Lake Jipe, jeziora na południu parku, które tworzy największy obszar bagienny w Kenii. Duża część ptaków to gatunki migrujące z Europy. Dobre zakwaterowanie znajdziemy Lake Jipe Bandas. Niestety trzeba tutaj mieć własny prowiant, ale za to możemy z bliska podziwiać dziką przyrodę.

W Parku Narodowym Tsavo West nie brakuje również zwierząt. Najczęściej oglądane są zagrożone nosorożce, które żyją na chronionym i ogrodzonym terenie. Nie brakuje też lwów, gepardów, żyraf, antylop, gazeli oraz zebr. Złą sławą cieszą się lwy z Tsavo West, wszystko dzięki książce Pattersona „The Maneaters of Tsavo”. Opisał on spustoszenie jakie siały lwy wśród robotników linii kolejowej, na podstawie książki nakręcono film „Duch i Mrok”.

Nie będziemy mieli żadnego problemu ze znalezieniem sobie noclegu. Warto zakwaterować się w Kilaguni Serena Safari Lodge, które leży przy popularnym wodociągu. Bardzo łatwo można obserwować stąd dzikie zwierzęta. Także z myślą o obserwowaniu zwierzą zbudowano Salt Lick Lodge. Znajduje się one na specjalnych palach, dzięki czemu bez problemu możemy oglądać zwierzęta w pobliskim wodopoju. Warto też zajrzeć do Taita Discovery Centre, w którym dowiemy się wszystkiego o ochronie fauny i flory Parku Narodowego Tsavo West.

Tuż obok Parku Narodowego Tsavo West znajduje się Park Narodowy Tsavo East. Najpiękniejszym miejscem w parku są Wodospady Lugarda (był to pierwszy brytyjski konsul, który zaangażował się w służbę w Afryce Wschodniej).  W rzece Galana, która tworzy ten wodospad, żyje wiele krokodyli oraz hipopotamów. Aby móc zobaczyć te pierwsze gady musimy się udać do Crocodile Point. Niedaleko stąd znajduje się również najlepszy punkt obserwacyjny dzikich zwierząt. Tworzy ją Mudanda, skała długości 1,5km.

Noclegu należy szukać w Voi Safari Lodge oraz Voi Wildlife Lodge Safari Spa. Ten pierwszy ośrodek charakteryzuje się tym, że posadzka w większej mierze to lita skała, w tym drugim będziemy mogli skorzystać z basenów, sauny, gabinetów masaży i tak dalej. Nie brakuje tutaj również pól namiotowych oraz kempingów. Możemy też skorzystać z luksusowego hotelu, Kilalinda Lodge.

Jednymi z pierwszych eksploratorów byli dwaj Niemcy: Johann Ludwig Krapf oraz Johann Rebmann. Z chęci ewangelizacji ludności dotarli aż do Kilimandżaro. W roku 1846 nikt nie mógł uwierzyć w ośnieżone szczyty pod równikiem.

Kolejny wielki odkrywca, John Hanning Speke, w roku 1858 dotarł aż do źródeł Nilu, wielkiego jeziora, które nazwał na cześć królowej – Victoria.

Tak jak dotychczas wyprawy były czysto poznawcze lub misjonarskie, teraz wielkie mocarstwa zaczęły się interesować bogactwami naturalnymi Kenii. Pierwsi byli Niemcy. W roku 1882 wysłali swój korpus ekspedycyjny pod dowództwem Gustawa Fishera. Oddział został zaskoczony przez Masajów i rozbity. Kolejną próbę podjęli Brytyjczycy. Mały korpus pod dowództwem studenta nauka przyrodniczych. Niestety wyprawa zakończyła się porażką, mimo iż Joseph Thomson dotarł bardzo daleko.

Niestrudzony Thomson zorganizował kolejną ekspedycję, której owocem było wiele nowych odkryć i map obszaru Kenii. Młody student został okrzyknięty bohaterem i przyczynił się do zwiększenia zainteresowania wyprawami w głąb czarnego lądu.

Rok po Josephie Thomsonie wyruszyła wyprawa misjonarska, biskupa Johna Hannigtona. Niestety biskup został zamordowany zanim dotarł do Nilu. Niestrudzeni wędrowcy wciąż pałali wielką chęcią eksploracji tych terenów. Przykładem tego jest wyprawa węgierskiego hrabiego Samueal Teleki von Szek, który wyruszył w rok po biskupie. Zabrał ze sobą 700 ludzi oraz biografa Ludwiga von Hohnela, który dokładnie opisał całą wyprawę.

Wyprawa okazała się sukcesem, hrabia handlował z Masajami i bez większych problemów spenetrował większość terytorium dzisiejszej Kenii.

Na kartach historii zapisali się jeszcze dwaj Brytyjczycy, Ernest Gedge oraz Frederick Jackson, którzy wspięli się na Mount Elgon i przeszli krater z północy na południe. Także Amerykanie dołożyli się do odkrywania tych terenów, Donalson Smith i William Chandler zbadali lasy na północy kraju oraz rzekę Tana.

Wszystkie te ekspedycje oraz wyprawy misyjne bardzo się przyczyniły się do poznania Kenii. Europejczycy gruntownie poznali ten obszar Afryki dopiero po skolonizowaniu jej przez Brytyjczyków, którzy rozpoczęli badania swojej nowej kolonii.

Wspólnotą Kikuju przewodniczy rada kima. Podstawą w każdej wspólnocie jest rodzina. Głównym pożywieniem są banany, maniok, kukurydza oraz bataty. Wyznacznikiem pozycji społecznej, tak jak w innych plemionach, jest ilość posiadania bydła. Kikuju potrafią też wyrabiać różne naczynia i garnki, a także groty i strzały. Kowale w tej społeczności cieszą się dużym uznaniem i wiedza uznawana jest za magiczną.

Kikuju od zawsze handlowali swoimi wyrobami z innymi plemionami oraz z białymi osadnikami. Karawany kobiet niosących kosze z towarami zawsze były ochraniane przez wojowników. Główne kontakty handlowe były utrzymywane z Masajami, Kamba oraz Okiek.

Około 1920 roku wybuchł duży konflikt z Kościołem dotyczący obrzezania dziewczynek. W wyniku tego sporu powstały niezależne szkoły Kikuju oraz Afrykański Kościół Zielonoświątkowców i Afrykański Kościół Ortodoksyjny. Nauka tych kościołów opiera się na Starym Testamencie, który nie potępia obrzezania.

Kikuju wykazali się o wiele większą świadomością niż inne plemienia,  szybko wchłonęli zwyczaje z Zachodu i stworzyli KCA, czyli Centralne Stowarzyszenie Kikuju. Żądali zwiększenia praw, zniesienia wywłaszczenia, przymusowej pracy i tak dalej. W 1952 roku organizacja wznieciła powstanie Mau-Mau, które zostało krwawo stłumione, ale wymusiło wiele ustępstw na kolonistach.

Po odzyskaniu niepodległości, Kikuju znów wykazali się dużą mądrością i zaradnością. Szybko wykupili posiadłości białych farmerów. Obecnie z Kikuju wywodzi się największa elita polityczna Kenii (warto tylko wspomnieć, że słynny Jomo Kenyatta wywodził się z ludu Kikuju). Są oni też najlepszymi farmerami oraz dobrymi handlarzami. Mimo to nie zapominają o swoich tradycjach i wciąż je kontynuują.

To jak żyli dawni Kikuju możemy zobaczyć w licznych parkach etnograficznych, jak na przykład Bomas of Kenya w Nairobi. Możemy zobaczyć tutaj tradycyjne ubiory, taniec oraz całą kulturę. Codziennie są prezentowane tutaj przedstawienia z udziałem zawodowych tancerzy.

Jedno z takich jezior, Lake Magadi, leży około godzinę drogi od Nairobi. Jest to zbiornik, który ma największe zasolenie. Na samym dnie kotliny panuje temperatura 38 stopni Celsjusza. Ciężko też nazwać ten zbiornik jeziorem, jego powierzchnia jest biała, ponieważ pokrywa ją gruba warstwa soli. Wokół pełno jest gorących źródeł. Znajduje się tutaj najstarsze kenijskie przedsiębiorstwo górnicze, które już od stu lat wydobywa sól potasu. W nielicznych zbiornikach czystej wody pełno jest mikroorganizmów, które przyciągają ptaki. Przede wszystkim przeważają wśród nich flamingi.

Jak już wspomniałem woda w zbiornikach Wielkiego Rowu nie nadaje się do picia, wyjątkiem od tego są dwa jeziora – Naivasha oraz Barigno (50 km na południe od Magadi). Żadna teoria naukowa nie wyjaśniła dlaczego tak się dzieje, mimo iż są to zbiorniki zamknięte. Najprawdopodobniej istnieje jakiś podziemny ciek wodny, który odprowadza nadmiar wody z jezior. Woda z Naivashi i Barigno służy do nawadniania pobliskich, urodzajnych gleb wulkanicznych. Także i tutaj nie brakuje ptaków oraz hipopotamów. W pobliżu jezior nie brakuje komfortowych noclegów, ale warto spędzić noc na dnie krateru w Crater Lake Tented Camp.

Na obszarze Wielkiego Rowu nie brakuje parków narodowych. Jeden z nich utworzono 13 km od jeziora Naivasha. Jest to Park Narodowy Hell’s Hate, utworzono go w 1984 roku, zajmuje obszar 64km kwadratowych. Park ten ochrania wyjątkowo malowniczy teren o urwistych ścianach, między innymi słynną skałę Fishera (to właśnie tutaj została rozbita ekspedycja Fishera). Na terenie parku znajdują się liczne gejzery, które wykorzystano do wytwarzania energii elektrycznej.

Kolejnym parkiem jest Park Narodowy Longonot, który obejmuje obszar wulkanu (2776 m n.p.m.). Jest to idealne miejsce dla amatorów górskich wspinaczek. Niestety brakuje tutaj miejsc noclegowych.

Jadąc Autostradą Transafrykańską, 80km od Naivasha, trafimy na dwa kolejne jeziora. Jest to Lake Elmenteita oraz Lake Nakuru. Są to największe skupiska flamingów, ze względu na algi, które żyją w wodach tych jezior.  Stwierdzono około 400 gatunków tych ptaków. W rejonie tych jezior znajduje się również stanowisko archeologiczne Kariandusi, możemy tutaj obejrzeć wiele narzędzi z epoki kamienia.

Pierwszym tego przejawem było powstanie Centralnego Stowarzyszeni Kikuju w 1924 roku. KCA aktywnie protestowała przeciwko polityce rządowej, żądali utworzenia Centralnej Rady Krajowców. Niestety musieli się zadowolić tylko Lokalnymi Radami, które nic nie znaczyły.

W roku 1929 pojawił się kolejny konflikt, tym razem dotyczący religii. Kościół wykluczał wszystkich praktykujących obrzezanie kobiet, co Kikuju zrozumieli jako atak w ich tradycje. Doprowadziło to do powstania niezależnych szkół oraz nowych wyznań. Powstanie takich szkół było bardzo ważne dla działaczy KCA, widzieli oni w tym szanse zaszczepienia nacjonalizmu wśród młodzieży.

W tym samym czasie, w roku 1930, przywódca KCA, słynny Jomo Kenyatta, wyruszył do Wielkiej Brytanii. Pragnął przekonać polityków do swoich racji. Przez 15 lat podróżował po całym świecie, spotkał się nawet z Józefem Stalinem. Natomiast w Kenii zaczęły powstać kolejne organizacje, stowarzyszenia ludów Luo, Taita oraz Kamba.

W końcu władze brytyjskie zaczęły działać. W maju 1940 roku aresztowały 23 działaczy tych organizacji. Zostali zatrzymani pod pretekstem współpracy z rządem włoskim i szkodzenie na rzecz Wielkiej Brytanii. Mimo to Afrykanie się nie poddali, Eliuda Mathu utworzył nową organizację – Afrykański Studyjny Związek Kenii, która w roku 1946 zmieniła nazwę na Afrykański Związek Kenii. Władzę w tej organizacji przejął po swoim powrocie Jomo Kenyatta.

Była to jedyna osoba, która mogła zjednoczyć Kenijczyków. Szybko uzyskał poparcie niezależnych kościołów i większości społeczeństwa. Szybko też zaczęły się pierwsze manifestacje i konfrontacje z rządem. Napięcie doprowadziło do wybuchu powstania Mau Mau. W 1952 roku wprowadzono stan wyjątkowy i aresztowano Kenyattę wraz z innymi działaczami. Wprowadzono też do Kenii dodatkowe oddziały wojska.

Jomo Kenyatta został skazany na 7 lat, zamordowano 54 działaczy, a wszystkie organizacje rozwiązano. Sytuacja zaostrzyła się jeszcze bardziej. Do wojska powołano 20 tysięcy Kikuju, więc działania przerodziły się w swoistą wojnę domową. Stoczono wiele zaciętych bitew, było sporo ofiar, aż wreszcie do Kenii przybył Oliver Lyttelton, sekretarz ds. kolonii. Ogłosił on tak zwaną „Konsytucję Lytteltona”, która uprawniała Kenijczyków do zasiadania w Radzie Ministrów Kenii. Kolejne konstytucje nadawały prawo do zasiadania w Radzie Ustawodawczej. Stało się jasne, że władza białych nie utrzyma się na długo.

Datę zniesienia koloni ustanowiono na 12 grudnia 1963 roku. Kenijczycy w końcu uzyskali wymarzone Uhuru, czyli wolność.

Co roku Maasai Mara jest miejscem potężnej wędrówki zwierząt, w której udział bierze 1,4 mln gnu, pół miliona gazeli, 200 tys. zebr oraz 64 tys. impali. Jest to wielka migracji roślinożerców ze wschodniej Afryki w poszukiwaniu wody.Wielka podróż zaczyna się wraz z zjedzeniem wszystkiej trawy na równinie Serengeti. Ziemia szybko wysycha i potężne stada muszą wędrować na południe, wraz z opadami deszczu. Podróż zaczyna się dość chaotycznie, nie jest tak jak to sobie wyobrażamy, że od razu 2mln zwierząt rusza na południe. Po kolei, drobniejsze stada wyruszają jedno za drugim w celu poszukiwania nowych pastwisk, aż w końcu tworzy się niewyobrażalna rzesza zwierząt, która między innymi możemy obserwować na Maasai Mara.

Ale Maasai Mara nie jest tylko drogą dla stad z Serengeti, zamieszkuje ją wiele zwierząt. Do najliczniejszych należą nosorożce, gazele Granta oraz lwy, których populacja tutaj jest największa w całej Kenii. Nie brakuje też ptaków, których gatunków stwierdzono aż 450.

W Mara, tak samo jak w innych afrykańskich rezerwatach, występuje problem współistnienia człowieka z naturą. Powstała specjalna organizacja, Mara Conservacy, która stara się wynagrodzić straty masajskim rolnikom oraz edukuje jak zarabiać na turystyce. Organizacja odniosła bardzo wiele sukcesów, obecnie miejscowi rolnicy organizują wiele kempingów i pól namiotowych. Stworzony też wiele dróg i szkół. Prowadzone też są szerokie działania w celu zwalczenia kłusownictwa.

Jeśli wybieramy się do Maasai Mara, to nie musimy się martwić o zakwaterowanie. Nie brakuje tutaj hoteli, kempingów i pól namiotowych. Tradycyjnym obozowiskiem jest Keekorok Lodge, w którym możemy znaleźć wszelkie wygody oraz warsztat samochodowy. Bardzo popularny jest także Mara Serena Safari Lodge w zachodniej części parku. Nad rzeką Mara możemy skorzystać z gościny ośrodka Governors Camp, w przeszłości właśnie tutaj gościli gubernatorzy kolonii, obecnie jest to bardzo luksusowy ośrodek.

Szczególnie godne polecenia są także kempingi takie jak: Governors Moran, Little Governors oraz Kichwa Tembo Camp. W centrum parku znajdziemy Mara Intrepids Camp oraz Mara Explorers Camp, możemy z nich obserwować wielką wędrówkę gnu. Na zewnątrz parku są takie ośrodki jak: Olonana oraz Mara Buffalo Camp.

Woda ma wyjątkowy, kobaltowo błękitny odcień. Wszystko za sprawą wodorostów, podczas kąpieli trzeba uważać, żeby nie połknąć zbyt wiele wody, może to spowodować zatrucie. Należy też uważać na liczne w jeziorze krokodyle, z reguły nie atakują ludzi, ale lepiej uważać, zdarzały się śmiertelne wypadki. Mimo tego iż podczas ogromnych upałów kąpiel jest wręcz wymarzona, turyści przyjeżdżają to głównie w celu wędkowania. Jezioro Turtana obfituje w liczne gatunki ryb. Ulubione hotele wędkarzy to Lake Turtana Lodge, Lobolo Camp oraz Oasis Club. W pobliżu znajduje się także lądowisko dla małych samolotów.

Na jeziorze znajdują się dwie wyspy, Central Island oraz South Island. Pierwsza z nich została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Na środku wyspy znajduje się krater, w którym żyją krokodyle oraz ptaki wodne. Na wyspę można się dostać łodzią z zatoki Fergusona. South Island jest skupiskiem licznych ptaków, z racji czego głównie przybywają tutaj ornitolodzy. Nie brakuje tutaj też rybaków. Podczas biwakowania należy uważać na liczne krokodyle, a podczas lądowania na miejscowym, małym lotnisku trzeba wykazać się nie lada spokojem. Lądowisko jest w opłakanym stanie i jest wyzwaniem dla każdego pilota.

Warto wspomnieć, że okolice Lake Turtana były najprawdopodobniej kolebką ludzkości. W Koobi Fora odkryto najstarszą czaszkę, było to w 1972 roku. Teren wykopalisk znajduje się na terenie Parku Narodowego Sibiloli, który jest rzadko odwiedzany, więc w dużym spokoju można tutaj podglądać lwy oraz gepardy.

Powracając do Nairobi warto jechać przez pustynię Chalbi. Będziemy mogli wtedy doświadczyć jak najbardziej prawdziwej fatamorgany. Warto też wstąpić do kolejnego parku narodowego, Marsabit. Można w nim podziwiać słonie oraz kudu. Znajdują się tutaj też góry, widok z najwyższych szczytów rozciąga się na kilkadziesiąt kilometrów.

Tereny wokół jeziora zamieszkuje lud Turkana (około 280 tys. osób). Turkana dzielą się na dwadzieścia klanów. Podstawowym wyżywieniem jest krew i mleko, a najsilniejsze więzi są między sąsiadami, a nie tak jak w innych plemionach, w rodzinie. Lud ten rozwinął sztukę wytwarzania rzeczy użytkowych, potrafią wyrzeźbić wspaniałe pojemniki na wodę i tym podobne.